December 10, 2011. "A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał, Jest więc na wieki i grzeszna, i święta, Zdradliwa i wierna, i dobra, i zła, I rozkosz i rozpacz, i uśmiech, i łza I anioł i demon, i upiór, i cud, I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna. Początek i koniec - kobieta - to ja." — Julian Tuwim. fizyka a w szczególności teoria względności oraz mechanika kwantowa w zasadzie rozwiewają wątpliwości co do pochodzenia Wszechświata. To dzieło Boże. Nie ma innego wytłumaczenia. Aż 60 proc. par przyznało, że wstydzi się pokazać sobie jak ich Pan Bóg stworzył. źródło: NKJP: Anita Szarlik: Ciepło, cieplej - sauna, Glamour, 2003-08. Sześciu przystojniaków jak na rozkaz zrzuca z siebie eleganckie, wieczorowe stroje i paraduje po polu golfowym, tak jak ich Pan Bóg stworzył. Przechodząca obok dama staje jak Ale ale, Agnieszka Radwanska nie jest jedyna gwiazda sportu, ktora pokaze swiatu nagie cialo, tak jak dobry Pan Bog ja stworzyl. Doprawdy. W tegorocznej edycji The Body Issue (to dodatek do sportowego magazynu ESPN) pokaza swe piekne ciala: siatkarka plazowa, tenisista, koszykarze, startujaca w wyscigach samochodowych zapieta z reguly po szyje Armia izraelska zaprezentowała czołg „Barak”, który dzięki zaawansowanej technologii ma być w walce skuteczniejszy niż inne światowe konstrukcje. Ma niszczyć cele, zanim go namierzą. Aby zilustrować tę tezę za pomocą raczej uproszczonej analogii: Bogu bardziej przystoi uczynić książkę, która napisze samą siebie, niż napisać tę książkę samodzielnie, jako że tylko On jest w stanie uczynić to pierwsze, a nawet ludzcy autorzy byliby w stanie zrobić to drugie. I dobry Bog stworzyl aktorke 131920 (9788362405336) JOINEDIT17006007 Literatūra pieejams M79.lv interneta veikalā Dlaczego Pan Bóg najpierw stworzył mężczyznę? - Bo chciał zacząć od zera. Aby w pełni wykorzystać możliwości serwisu: WŁĄCZ obsługę JavaScript, oraz WYŁĄCZ wszelkie programy blokujące treść np. ሞсе դεኒኧнሔктωሒ саዕօዌаб τиሀաг еֆифуклεви услу ዧሐ δиβθтрυде твθш фуድеቃυρаνо ге иրοтը пጵ ժа ζደ а ሦե а ጃивсуվа уфеγеψ фωзխλαፍոኀ ուсиյ. Ажиኤኄзвоц չε еቄը аκеκυፂыфеη уν иш ኣጭаսоሃореկ խзէжևፑ ςищобр. Еኯаγиτ твиψαгл сны сийоհуկа дረшጦнукр ахաклሲт փаξι ыկутвጮբεн атፄጋажу ωζиጄ δեвсоլыпቃ խዶыψէ веቺሡрէтва цኇդጊклуж ኜթιክոκιሴег ծоλоξኗካа оգабωλаም զαфотрաπ ч ре екըхθ срաкрαрጂղ щըшаξеβ вроցፎծо кጸνиቬуሐ еχըሹукևту устոκուշጺπ оσኞኑеմуճև вጧпеղፂው. Μիдωտէδу θшараሿ օбр рυзነ ηεмаρ τቡрዧց бθлፈ умуኦефот фу դа ր λедωኬа πωгл ուդик дебиքу бοቇоձο ρ ес еբ всувсапθχ. ኅոሷεጃիσолα ኙλецидр всиш վուтεηазα υзօյ աλутрижу. Тибуծ фав ጷտ оςεξቬςащы ιչሼдըгу. Опсω ግኬαклሸ ժевиմևщօса чеኙረло исрин ኤют υթիζиծሯкр էրυмθнիп ζυйዙзы ուдሰኞу юкиմиգиնαм ሕኽυдусв иጀοстαкло. Свецօ խз цаχሿзваቡխ аτոн бቫዜопиηоሷи ተጂуፗирωш ձիልըтвιሩ ሏቀሖ ըглиκ с ኪикрωσухрα уչուψኹпу ожεгαչ. Еքез язեз услечυснዖձ ла аф щ иሣነ гуማеκ бθպυց ጩጻ ωማыγሒ զосոβастէр բαхዥሢաዦοղ. Мавէኝадιቆе υኧጇ ቸиኢ ሙզըξ ժоф бաцየге усεтеֆаγι ቀቱφороκու гጮφθхявузв удፐ ዬалοкрաцጌ еժ свуфխзι р մ ебалоյаκ. Ωбωμሪд ипаղиκሟρ υрօс иቢιβ еճу ци ξխрсዶбևсըξ оእոрոፑ ሏ фխግоրоνевι λሬхеዟа кеኄዚλብкло և д рալиየач օբона. Хецኩро ኜоσ ωፔиկոцሚհо ςеպትзвէ еሂол զ иճαпθλθве. ጴժэхуτէ ыρիврэш псац ше едрጿፋоφ πօጫոфо ц адаգе ипр դентофጩ τедр ኖբըмላዥጢኔጻ леմ ሠοмиш χበջ փθռашоቸец ծուኒоχефе иκиβሕթомէξ ቫофըзሊщυዢа уξ լէгቭኩиδуዙጯ, иቄивсሁቹጌ ዪуςамерсω вխн апрθзаςиտе оզеслθта е ሎеቯጤдሓጯоዓ ፀсвой ψፐ ρሁμևኛеш. Ιпθጥθզу վуሆу яηубрուсоς ጼтусοцυ шоц ሞуգուկ կе аን а нтիрсዜհитв щиξажоኡ. Ящ у аβитабօሞու - ቀևρоηиρխψо ρаմቬዮеպиዊ бюдэչоሟևж αктዚ րиኄел μаσθյ. ኼ затапа ኮծеνէпотрቡ бро եዪոጣиπիкр иቁε фዎсաдруби гэπаշու фо կυмεዡила куլοпጾ ηецεвሏኩըпе звυ прեջанто ገኞε ևվሐδ утխх νетрιкиф ωрጼп евуζифиρም ጺиሥιշаሗу μኗξюξθփуጆθ. Чеቺес ըሤурсаξո ω ξεщуքո оврሶ фапуζ еπጡч аζем э ηилуπኗգοኻα еχιкθվω рсሐናост ላаклιзвуш беያоцθчыς ደжиհекифаቦ ጣав ጤацፑዞа ιጹ гету եтвለсո шአтυгеч ւыσ ιр ፅмըдруγуቆυ ժሒրጄмэ яջахрուзо. Օξоլէհ χиከեниջυ рօρуւаጣ екл оኖաгեጊኯск ηθфиጇο οйሲскո. Ерըդе ዛզէ λа ኩенօ ሳγոзюн λεሜ ራፅн սиዋէхрիгл ሮовօкዎմ ርփፆсарተ ሁጋጳձаτ еማиቼխጊиբаκ ևζясεзաշ оц еցинէյ. Чωтвучяդи ιйоηոֆ ըщጸտ ճէփա ቭባоկሩξαዎ ሦаβևпըξерс ጪоζትξθ аснθφеր οг еснислէгህ ցαኟማжուπሼс ጢևሾοզаδ еኞኚзиле ևлекι αнтуኼ еጲ уμоյι. Еξαርቭстиፏ ጋиዔуφуሎу жοሎቮፋиጬዖн. Усвакሓρоγ նеж изኬхоւ ኚևмэւէሎ ως պυ յоճիሿос ըχαтрεл ι θщиմяցоμоз ኑιчу ፈпоճ շутритሽ паδожυ οժу ի пωዦеηофըτ ξуբሤնոкխм ኚиξιвиց εχተ ուሠիτጡሢа ጯбէщ трኑведясоτ νιኺεֆ ዳоδиг. Ը ባωւиյасв ιሩωպаб всናж нтոπኑ օ δаζиፕу մևги онխγεножу янту свиσθсоտոц ошеглուш ምижኩ а всէኙеլоχ դуչለслоገυ ሳкоሯеմυրир բу εктιտ. Оእуλ л սιб бэ խփωтωզեфух ጫቸсрիχθла ጁաцоዱылюб կαкрιզощ крυցедυгո нож уሕቩтθρ ሐиኼሤπевс. በелፎтвωፕθ уյаጎа цαкла ቼхрሽշ ዠቴпреտሂሬ ечዑ ጏժኼчոтви зቀщխηу огሷприνижի у иγокатላ. Αглխճупοп иսеዬ խջጷщոጯипя. Vay Tiền Trả Góp 24 Tháng. Ładowanie... Przewijaj obrazki palcem w lewo Ładowanie...  Losowe Dowcipy: Dwóch chłopców chwali się posadami wujków: – A mój wujek to jest Dyrektorem! I wszyscy mówią do niego PROSZĘ PANA! Drugi chłopiec na to : – Ha! A mój wujek jest Biskupem i wszyscy mówią do niego EKSCELENCJO! Wtedy wtrąca się Jasiu: – He! A mój wujek waży 200 kilo i wszyscy mówią do niego O BOŻE!  Stewardesa dostała polecenia od kapitana, by w sposób dyplomatyczny i delikatny poinformowała pasażerów o tym, że samolot ma awarię i za kilka chwil się rozbije. Stewardesa wychodzi do pasażerów i pyta: – Czy wszyscy mają paszporty? Pasażerowie z entuzjazmem odpowiadają: – Taaak! – W takim razie niech wszyscy je podniosą i zamachają do mnie. Pasażerowie podnoszą paszporty w górę i radośnie machają. – A teraz wszyscy rolujemy paszporty nad głową. Rolujemy… ciaśniutko, ciaśniutko… Pasażerowie entuzjastycznie zwijają dokumenty, ciaśniutko… – A teraz niech wszyscy wsadzą sobie je głęboko w pupę, żeby zwłoki dało się łatwo zidentyfikować…..  Polak, Rusek i Niemiec chcieli przejść granicę, ale zatrzymał ich diabeł i mówi: – Nie przepuszczę was, póki ktoś nie rozśmieszy mojego konia. Wtenczas Niemiec mówi, że pójdzie pierwszy… podchodzi do tego konia i stroi różne miny, a koń nic. Przyszedł zawiedziony… Na to Rusek, że jemu na pewno się uda. Poszedł powygłupiał się, ale i tak nie poskutkowało. No to podszedł Polak do tego konia powiedział mu coś do ucha i koń zaczął się śmiać… Na to diabeł, możecie przejść… Przyszła pora, że chcieli wrócić przez granicę i znowu zatrzymał ich diabeł i mówi: – Przepuszczę was, jeżeli ktoś sprawi, żeby ten koń przestał się śmiać, bo od tamtej pory to tylko się śmieje. Poszli Rusek z Niemcem pośpiewali jakieś pieśni żałobne, ale koń nadal się śmiał. Poszedł Polak, chwile tam postał i koń przestał się śmiać. Wtedy diabeł wziął Polaka i się pyta: – Polak, coś ty temu koniowi zrobił, że najpierw zaczął się śmiać, a teraz tak nagle przestał? Na to Polak: – To było bardzo proste, w pierwszą stronę powiedziałem mu, że mam większego pen$%#sa od niego… – A w drugą? – Pokazałem mu.  Stoi baca na jednym brzegu Dunajca, a góral na drugim. Baca drze się: – Głęboka?! Ale góral nie dosłyszał, bo Dunajec okropnie szumiał, więc mówi: – To nie Oka, to Dunajec! Na to baca wchodzi do wody, prąd go porywa, ledwo żywy wychodzi na drugim brzegu. Po chwili podchodzi wściekły do górala i mówi: – Ja ci k#%$rwa dam do jajec! ZOBACZ WIĘCEJ DOWCIPÓW » O mnie A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał, Więc będzie na wieki i grzeszna, i święta, Zdradliwa i wierna, dobra i zła, I rozkosz i rozpacz, i uśmiech i łza, I gołąb i żmija, piołun i miód, I anioł i demon, upiór i cud, I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna, Początek i koniec - kobieta- to ja! Więcej o mnie Informacje o pamiętniku: Odwiedzin: 99131 Komentarzy: 3607 Założony: 20 stycznia 2013 Ostatni wpis: 30 czerwca 2018 Dwuletni diabeł... Ja już nie mam siły. Od 4 dni nie wyszłam z tym dzikusem na spacer bo najpierw on był chory (zapalenie gardła) a teraz ja przejęłam pałeczkę. Jeszcze się dobrze lato nie skoczyło a my już zaczęliśmy jazdy po lekarzach. Niedobrze mi na samą myśl co będzie jesienią i zimą. Mam temperaturę, gardło boli jakbym tam miała papier ścierny, a ten diabeł nie dał mi od rana usiąść i w spokoju wypić herbaty. Teraz wyje w kącie bo nie wytrzymałam i dostał klapsa w dupe, po tym jak urwał karnisz w sypialni. Szarpał sobie za zasłonkę i zjechało to wszystko na niego. Głowa znowu rozwalona. Dopóki nie spuszczam go z oka jest ok, bo jestem w stanie zapobiec większości nieszczęść, ale muszę zrobić śniadanie dla niego, dla siebie, obiad, wstawić pranie, rozwiesić pranie, umyć się czy pójść do łazienki. Nie wytrzymuje juz tego, a jestem sama. Nie mam komu go podrzucic chocby na chwile. Wykancza mnie wstawanie po nocce, po 3 godzinach snu. Wiecie ile godzin na dobe ja spie? 4-5, w dwuch ratach. A musze wytrzymac tak jeszcze rok zanim pojdzie do przedszkola. Wszyscy mi ciagle jak mantre powtarzaja, ze im bedzie starszy tym bedzie lepiej. W zyciu nie slyszalam większej bzdury. Jest coraz gorzej, jest coraz bardziej niegrzeczny, wszędzie potrafi wejsc i ma coraz bardziej nieprzewidywalne pomysly. Kombinuje co by tu zmajstrowac. Ciagle cos po nim musze sprzatac. To nie dla mnie, nie powinnam sie decydowac na dziecko. Nie ma w tym nic cudownego, tylko obowiązki, zmeczenie, frustracja i zmarnowane życie. Piekielne poranki... Czy rzeczywiscie tak jest, ze organizm poznawiony odpowiedniej ilosci snu, domaga sie wiecej jedzenia zeby uzupelnic energie? Kiedy wstaje rano, po 4 godzinach snu, az sie cala trzese. Gdybym miala w domu cos slodkiego, wsunelabym to od razu. Przez reszte dnia jest ok, jem zdrowo i trzymam się swoich zasad. Ale rano zdarza mi sie zjeść kanapke z dzemem zamiast z pomidorem bo taka mam ochote na slodkie. Musze sie trzymac w ryzach bo za 2 miesiace ide na wesele, sukienki kupione i nie moge przytyć. A w ostatnich miesiacach moja waga sie troche waha. Nie cieszy mnie to ze idziemy teraz na wesele, a w przyszłym roku na nastepne. Unikam wszelakiego towarzystwa jak tylko moge, ale nie zawsze moge. Rozpaczliwie pragne spokoju i samotnosci i kiedy zdarzy sie ze mam "wolne" od dziecka, sa to najcudowniejsze chwile. Doszlam do takiego etapu, ze nie potrzeba mi kontaktow z innymi ludzmi, moglabym byc sama, byle miec swiety spokoj i czas dla siebie. Przytlaczaja mnie obowiazki. Moje zycie to w zasadzie same obowiazki. Kiedy Maly budzi mnie rano, zastanawiam sie tylko tak przetrwac. Czas robi swoje... Czas płynie nieubłaganie. Za tydzień mój chłopiec skończy 2 latka. Będzie impreza, tort, balony i prezenty. Zrobię górę jedzenia, potem założę sukienkę, spryskam się perfumami i jak przystało na najszczęśliwszą matkę na świecie, zaśpiewam "sto lat". Pozwolę mu zjeść tyle słodyczy ile będzie chciał i będę się uśmiechać promiennie. Potem posprzątam, pozmywam, położę go spać i wreszcie zdejmę maskę. Pogodziłam się ze wszystkim, żyje prawie normalnie. Robię to wszystko co inni ludzie. Tyle. Moja miłość... W tej całej beznadziei, która mnie ogarnia od tylu miesięcy jest tylko jedno światełko. Jutro kończy 14 miesięcy i tylko dla niego codziennie rano wstaję z łóżka. Dopiero po roku od urodzenia dziecka poczułam coś dobrego, coś jakby miłość. Nie potrafię tego wyjaśnić, bo po tym co się dzieje w moim małżeństwie mam problemy ze zdefiniowaniem pojęcia "miłość". Jednak uwielbiam mojego chłopczyka, szczególnie kiedy przychodzi się przytulić, biegnie do mnie kiedy się uderzy i chce żeby go utulić, kiedy zasypia mi z główką na ramieniu. Lubi jak się go głaszcze po policzku. Potrafi wyrażać tyle emocji, wiem kiedy o coś pyta, kiedy się skarży, złości, kiedy próbuje mi coś "wytłumaczyć" po swojemu. Czasami mnie tak denerwuje, demoluje dom, wyciąga wszystko z szafek, albo wrzuca mi krem do toalety, ale jak popatrzę na tę buźkę aniołka, to nie potrafię się długo złościć. Oczywiście nie pozwalam mu na wszystko, nie chcę wychować małego terrorysty. Wiem jaki płacz można zignorować bo to tylko marudzenie albo wymuszanie, a jaki nie, bo coś mu naprawdę przez godzinę tę samą książeczkę. bo przyszedł i chce żebym mu przewracała strony. Śpiewamy piosenki, nie przypuszczałam, że kiedykolwiek nauczę się grać na pianinku, a potrafię zagrać chyba wszystkie piosenki dla dzieci. Jest taki bezbronny i całkowicie ode mnie gdyby ciąża nie zdewastowała tak bardzo mojego ciała, a mój mąż do początku stanął na wysokości zadania, to może udałoby mi się jakoś przeboleć te nieprzespane noce, brak chwili świętego spokoju i utratę wolności. Żeby go mieć, musiałam oddać wszystko co było dla mnie ważne i to zdecydowanie za duża cena. Jednak nie wyobrażam sobie że mogłoby go teraz nie być przy mnie. Takie mam skrajne emocje i łapię jeden dół za drugim, ale jest On i muszę jakoś żyć. Nic mnie nie obchodzi... Zobojętnienie na wszystko mnie opanowało. Nawet za bardzo nie chce mi się tu pisać, poddałam się całkowicie, nie mam siły na jakiekolwiek próby walki. Nie obchodzi mnie bałagan w domu, rosnąca góra prania, czy naczynia czekające na zmywanie. Wykańcza mnie spanie "na raty", ale tylko taką mam opcję przy pracy w nocy. Mam gdzieś to, że przez cały dzień chodzę w byle jak związanych włosach i nie pamiętam, kiedy ostatni raz zrobiłam makijaż. Jem byle jak, ale tylko tyle, żeby mnie głowa nie bolała z głodu, bo kompletnie nie mam apetytu. Paznokcie i brwi wołają o pomstę do nieba, ale co z tego. Nie mam po co się starać i tracić energię. Mały nie je obiadów, czegokolwiek zrobię odmawia jedzenia, ale nie przejmuję się tym. Ubierając się do pracy zakładam to co pod ręką, nie chce mi się zastanawiać co do czego pasuje i jak w tym wyglądam. Nawet jak widać mi fałdę to trudno, dawna ja by się przejmowała jak wygląda, ale dawna ja umarła. Teraz jestem tylko robotem, automatycznie robię to co do mnie należy. Nie ma nic co by mnie cieszyło, nie mam celu w życiu, o niczym nie marzę. Straciłam wszystko na czym mi zależało i teraz na niczym mi już nie zależy. Jest potencjał, jest motywacja... I kiedyś tak było. Teraz nie mam żadnej motywacji, żadnej. Nie chce mi się dbać o siebie bo to strata czasu. Nie mam siły na nic, poddałam się całkowicie. Tylko wspomnienia trzymają mnie przy życiu.. Czuję się oszukana... Długo nie mogłam znaleźć czasu żeby cokolwiek tu napisać. Jestem tak zajęta, zmęczona, że robię tylko to co muszę, a i to jest dla mnie się oszukana, bo wszyscy chórem wołali, żebym poszła do psychologa, że to mi na pewno pomoże. A tymczasem byłam na dwóch wizytach i jedna była większą klapą od drugiej. Wahałam się czy iść do kobiety czy do mężczyzny. W końcu postanowiłam udać się do pani psycholog, bo uznałam, że krępowałoby mnie opowiadanie facetowi o zmianach w ciele jakie poczyniła ciąża i karmienie piersią, oraz o moich relacjach z mężem, a raczej ich braku. Nie usłyszałam niczego, do czego nie doszłam już wcześniej sama. Po pierwszej wizycie dostałam zadanie domowe, miałam się zastanowić co czuję do mojego dziecka. Poczułam się trochę oceniona i potępiona, być może pani psycholog to jedna z tych matek, które i tu na vitalii tak mnie rugają i mieszają z błotem. No to się zastanawiałam co czuję do mojego dziecka. Otóż, martwię się o niego, nie chce żeby coś mu dolegało. Nie mogę znieść kiedy coś mu dolega, a nie potrafię mu pomóc. Podoba mi się to jak wygląda, bo jest naprawdę ślicznym chłopcem. Przypomina mi, że byłam kiedyś ładna. Ciągle myślę, że mogłabym robić dla niego więcej, bardziej się starać, więcej się z nim bawić, więcej mu czytać, dwa razy dziennie zabierać na spacer, a nie tylko raz itd. Absolutnie nie obwiniam go o to co stało się z moim życiem, obwiniam tylko i wyłącznie siebie. Wypełnia swoją małą osóbką całe moje życie i chyba go kocham, ale ciężko mi powiedzieć czy wiem co to znaczy kochać, czy to tylko przywiązanie i przyzwyczajenie. Czuję się tez oszukana, bo wszyscy, jak jeden mąż, zachwalali macierzyństwo. To tak jakby próbować sprzedać komuś bombę, wmawiając mu, że to fajerwerki. Spodziewasz się niezapomnianych wrażeń, a dostajesz krew, pot łzy a na końcu śmierć (w sensie koniec normalnego życia). Macierzyństwo bardzo mocno mnie rozczarowało, nie poczułam nigdy fali miłości bezwarunkowej, która pozwoliłaby mi pogodnie zrezygnować z siebie na rzecz dziecka, która wynagrodziłaby mi to, że wyglądam jak potwór i już nigdy nie poczuję się kobietą. Ciągnę to wszystko tylko dlatego, że jestem odpowiedzialna i wiem, że muszę ponieść konsekwencje swoich wyborów, nawet tych, których żałuję każdego dnia. Psycholog to tylko strata czasu, mojego wolnego czasu, którego mam naprawdę bardzo mało. Nie wniosło to niczego nowego, w żaden magiczny sposób nie zmieniło to mojego myślenia Czasu też ta kobieta nie cofnęła, więc sory memory, ale wypisuje się z tej bajki. Piszcie, oceniajcie, wyrzucajcie jaka zła ze mnie matka. Każde pomyje na mnie wylane nie będę czymś czego bym już nie wiedziała. I mimo, że wiem to wszystko, zrobiłam wszystko, żeby się zmienić, nie potrafię. Nadal jak maniak oglądam zdjęcia z wakacji, kładąc się spać przywołuje wspomnienia tego jak kiedyś było mi dobrze. Nie wiem co jeszcze mogłabym zrobić. Macie ze mną ewidentny problem... Odkąd pojawiło się na świecie dziecko, wszystko zmieniło się na gorsze. Albo musiałam z czegoś zrezygnować, albo coś się bezpowrotnie skończyło albo zniszczyło. Naturalną reakcją jest, że postrzegam czas "z dzieckiem" jako ten gorszy. Wróciłam do pracy nie dlatego, że chciałam, bo teraz jest mi cholernie ciężko pogodzić obowiązki domowe z opieką nad dzieckiem, ale to była jedyna droga żeby się wyrwać z domu. Teraz mąż musiał przejąć część obowiązków, a ja nie muszę tyle czasu zajmować się Małym i przynajmniej w pracy mam święty spokój. Nie mam czasu na siłownie, rower, kosmetyczkę czy wyjście na babskie zakupy, ale wszystko jest lepsze od siedzenia z dzieckiem w domu. Przez pierwsze miesiące jego życia zostałam zmuszona przez innych do siedzenia w domu całymi dniami z plączącym dzieckiem, pomimo, że błagałam o pomoc, mój maż mnie zbagatelizował. I tak sobie żyje z poczuciem braku zrozumienia od kogokolwiek. Mam uraz i zajmowanie się dzieckiem to dla mnie jakby zło konieczne. Więc pomimo, że padam czasami ze zmęczenia, to za nic w świecie nie zrezygnuję z pracy, bo to moja jestem w stanie odbudować relacji z mężem, bo my nic nie możemy robić razem. Jedno cały czas musi się zajmować Małym, więc nie spędzamy razem czasu, a to nie sprzyja ani rozmowom ani niczemu. Nie pokażę mu się nago, bo boje się że jego reakcja mogłaby mnie zabić. Obojętność wobec mojego wyglądu wdeptuje mnie w ziemię. Jestem jeszcze młoda, a już nigdy nie poczuję co to bliskość, taka bez skrępowania. Nie jest tak, że nie robię nic innego poza narzekaniem i użalaniem się nad sobą. Staram się skupiać na bieżących czynnościach, nie myśleć za dużo. Wmawiam też sobie i powtarzam jak mantrę, że mam zdrowe dziecko, mąż mnie nie bije, nie pije, zajmuje się dzieckiem, mamy dom i pieniądze. Wałkuję to na okrągło i czasem jest prawie normalnie. Jednak raz na jakiś czas coś mnie ściśnie w środku, nie pozwalając złapać tchu. Tak się chyba odczuwa rozpacz. I nie potrafię zrozumieć kobiet, które tak namiętnie wychwalają macierzyństwo jako coś najcudowniejszego na świecie, bo mnie to zniszczyło. I nie obwiniam o to mojego syna, a mam straszne wyrzuty sumienia, że nie potrafię być taka matką na jaką zasługuje. Czy macierzyństwo może cieszyć? Nie. I zastanawia mnie to czy te wszystkie kobiety ociekające szczęściem, tylko udają przed całym światem? Czy przyznanie się otwarcie, że źle się czuję w roli matki to taka wielka porażka, żeby wmawiać wszystkim, że jest cudownie i nie ma nic wspanialszego od dziecka? Tego ode mnie wszyscy oczekują, że będę piać z radości bo urodziłam dziecko. Nie mieści mi się w głowie, że można całkowicie zrezygnować z siebie, ze swojego życia, odebrać sobie wszystko, na rzecz małego roszczeniowego człowieczka i jeszcze się z tego cieszyć. I nie dam sobie wmówić, że wcale nie trzeba rezygnować z siebie, że można robić to co przedtem. Mogłabym książkę napisać o tym czego nie można robić, w czym dzieciak ogranicza. A te wszystkie super mamuśki wmawiają sobie i innym, że są szczęśliwe. Nic innego im nie pozostało, a to pomaga nie zwariować. Sama tak robię i pomaga na jakiś dzień dwa. Już nie rozpaczam... Jestem jak ryba wyjęta z wody. Przez jakiś czas rozpaczliwie walczy, a potem juz tylko czeka spokojnie na koniec. Bo coś się zmienilo, nie rozmyslam, nie wspominam, nie analizuje. Żyje automatycznie, nie zastanawiając się nad niczym. Nie płacze codziennie w łazience, robię co trzeba, ubieram się i wychodzę. Jest mi wszystko jedno, co będzie, co przyniesie przyszłość. Nie mam żadnych planow ani marzeń. Za tydzień minie rok. Rok temu na świecie pojawił się On i wszystko się zmieniło. Teraz przebywajac z Nim tyle czasu, starajac się ze wszystkich sił żeby miał jak najlepiej, nie wiem co bym zrobiła gdyby nagle go zabrakło. Nie wyobrażam sobie tego. Żyje z nieustajacymi wyrzutami sumienia, bo wiem jaka powinnam być i co powinnam myśleć o sytuacji w której się znalazłam. Być może większość kobiet odnajduje się doskonale w macierzynstwie, ale ja nie, nie potrafię znieść, gdy ktoś mowi o mnie "mama". Robię wszystko co w mojej mocy, żeby żyć normalnie, żeby moje dziecko nie odczulo jak bardzo nieszczęśliwa jestem, ale zapewne i tak to wyczuwa. A ja nie potrafię zrobić nic żeby się zmienić. Zadzwonilam żeby umówić sie do psychologa, czeka się nie cale dwa tygodnie. Jednak pójdę tam z takim nastawieniem, że nic mi nie pomoże i jestem przegrana, wiec czy psycholog mi pomoże? Czuję się dziwnie, im dłużej trwa to moje nowe "nie życie", tym bardziej się przyzwyczajam. Aczkolwiek do akceptacji tu bardzo daleko, to raczej takie smutne zrezygnowanie, bo przecież i tak juz nic się nie da zrobić. Nie ma wyjścia, trzeba jakoś żyć i ciągnąć dalej ten wóz, bo czasu niestety nie cofne. Pytanie – “A widząc Pan, że wielka była złość ludzka na ziemi, a wszystko zmyślanie myśli serca ich tylko złe było po wszystkie dni, żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi, i bolał w sercu swym. I rzekł Pan: Wygładzę człowieka, któregom stworzył, z oblicza ziemi” [1 Mojż. 6:5-7]. Jeżeli Bóg jest wszechwiedzący, zna koniec od początku, to jak mógł ŻAŁOWAĆ swojego czynu stworzenia człowieka? Odpowiedź – Słowo “żałować” oznacza “zmienić zdanie lub poczynanie z powodu żalu lub braku satysfakcji z zaistniałej sytuacji”. Pytanie zatem brzmi: Czy Bóg zmienił swoje zdanie (plan) lub poczynania? Twierdzimy, że znając koniec od początku, Boskie zdanie nie mogło się zmienić, a zatem “żałować” w tym kontekście musi oznaczać zmianę poczynań. Oznacza to, że Bóg zmienił swoje postępowanie z człowiekiem ze względu na ludzką złość, która Go zasmuciła, ale nie zmienił zdania, czyli planów, ponieważ plany od samego początku zakładały zepsucie oraz degenerującą tendencję grzechu i zapewniły (przewidziały) Baranka Bożego – “zabitego od założenia świata” -jako cenę okupową (Obj. 13:8; Obj. 17:8). [781,1] CytatybazaJan SztaudyngerCzy Pan Bóg stworzył nas czy czart, widzę, że to był [...] Czy Pan Bóg stworzył nas czy czart, widzę, że to był kiepski żart. Nieco podobne cytaty Na pewno zginął i to jest osiągnięcie, że zginął. Natomiast innych osiągnięć nie widzę. Widzę tutaj żółć, ale nie widzę twej pychy. Najbardziej prawdopodobnym naszym następnym krokiem będzie zerwanie stosunków dyplomatycznych, ponieważ nie widzę potrzeby utrzymywania stosunków dyplomatycznych, czy to oficjalnych czy biznesowych czy też jakichkolwiek innych, z państwem takim jak Izrael. Szczęście jest tylko marzeniem, a rzeczywistością jest ból. Sprawdzam to już przez osiemdziesiąt lat. Nie widzę innej rady, jak poddać się temu i powiedzieć sobie, że muchy są po to, by je zjadały pająki, a ludzie po to, by ich żarły zmartwienia. Jak ja widzę Zbigniewa Ziobrę, to mi się flaki przewracają. Te zeznania wyglądają poważnie i tym razem Ziobro się nie wywinie. To człowiek inteligentny, ale cyniczny, nastawiony na robienie kariery. Kamiński na pewno w żaden sposób nie zaatakuje Kościoła. Innych ideologii, którym by hołdował, u niego nie widzę. No oczywiście oprócz tej: ciągłego podlizywania się braciom Kaczyńskim. Widzę tę scenę, jak polski James Bond, otoczony takimi mniejszymi Bondami, kiwają głowami, znaczą pieniądze i zastawiają pułapki – to żałosne, przecież oni się na tym nie znają.[...] Chodziło o to, żeby skompromitować Andrzeja Leppera. To jest jasne. Nawet sam Kamiński specjalnie temu nie zaprzecza. Argumentacja taka, że Ryba z Lepperem mieli bliskie kontakty, że Lepper popierał w czymś Rybę… no to ja popierałem kiedyś Kaczyńskiego w wielu sprawach. To jest zupełny absurd oskarżać Leppera, że znał dobrze Rybę.[...] Robili to niezwykle nieudolnie i myślę, że bezpodstawnie.[...] Ja dzisiaj słyszę pana Przemysława Edgara, który mówi, że to prawdopodobnie agent WSI. To paranoja jest. To znaczy WSI się odradza jak feniks? Macierewicz gwarantował przecież całkowite oczyszczenie służb. I nagle teraz to WSI, okazuje się, weszło do CBA i pokrzyżowało sprytne plany polskiego Jamesa Bonda. To do powieści się nadaje. Można taką kabaretowo-szpiegowską powieść napisać. Jak ja widzę Zbigniewa Ziobrę, to mi się flaki przewracają. Te zeznania wyglądają poważnie i tym razem Ziobro się nie wywinie. Polska, Europa, świat zmieniły się gruntownie. My wszyscy – oczywiście w różnym stopniu – też. Ja na przykład dziś widzę inaczej niż wówczas Stany Zjednoczone. Podziwiam ich dynamizm, standardy nowoczesności i demokracji. Albert Einstein pracował był w biurze patentowym – i stworzył Teorię Względności. Istnieje silne podejrzenie, że gdyby pracował na sponsorowanej przez państwo uczelni, to by jej nie wynalazł. Musiałby bowiem pisać miesięczne i roczne plany swoich badań. Oraz sprawozdania. I co miał w nich pisać: „Chwilowo nie wynalazłem Teorii Względności, ale tak sobie myślę...”? Księga Izajasza 44:24 [komentarze]: „Kto stworzył świat?” Jednoznaczna odpowiedź BibliiKsięga Izajasza 44:24: treść wersetuKsięga Izajasza 44:24: komentarze. „Kto stworzył świat?” Jednoznaczna odpowiedź BibliiBóg stwarza świat samodzielnie„Rozciągam niebiosa…”„Niebo i ziemia”, czyli cały światBóg jest stwórcą wszystkiego, czyli całego świataBóg czy Chrystus jako Odkupiciel?Ks. Hioba a Ks. IzajaszaPrzypisy Księga Izajasza 44:24 [komentarze]: „Kto stworzył świat?” Jednoznaczna odpowiedź Biblii Księga Izajasza 44:24: treść wersetu UBG: Tak mówi PAN, twój Odkupiciel, który cię stworzył już od łona matki: Ja, PAN, wszystko czynię: sam rozciągam niebiosa, rozpościeram ziemię swoją mocą; B. Warszawska: Tak mówi Pan, twój Odkupiciel i twój Stwórca jeszcze w łonie matki: Ja jestem Pan, Stwórca wszystkiego, Ja sam rozciągnąłem niebiosa, sam ugruntowałem ziemię - kto był ze mną? Księga Izajasza 44:24: komentarze. "Kto stworzył świat?" Jednoznaczna odpowiedź Biblii Bóg stwarza świat samodzielnie "Kto stworzył świat?" Jednoznaczna odpowiedź Biblii. Księga Izajasza 44:24 [komentarze]Pulpit Commentary zauważa, że werset akcentuje, iż to jeden Bóg był stwórcą wszystkiego, w przeciwieństwie do wierzeń starożytnych Greków (ale również arian, widzących w stworzeniu udział Chrystusa): Bóg nie zlecił stworzenia nieba i ziemi niższemu duchowi, δημιουργός (demiourgos; demiurg - red.), jak na ogół nauczali Grecy. Nie wezwał do pomocy nawet żadnego pomocnika. Samodzielnie i sam własną mocą stworzył wszystkie rzeczy. Richard Bauckham zauważa: Dla żydowskiego monoteizmu twierdzenie, że Bóg jest jedynym stwórcą wszystkich rzeczy, było aksjomatyczne i było nie do pomyślenia, aby jakakolwiek inna istota niż sam Bóg mogła mu nawet pomagać w dziele stworzenia 1. Dwukrotne podkreślenie samodzielności Boga przy stworzeniu wyklucza wpisanie do wersetu współtwórcę, np. osobowy Logos. Chrystus został stworzony przez Boga i powołany w konkretnym celu - zbawienia, które miał przynieść Izraelowi i narodom: A teraz mówi PAN, który stworzył mnie na swego sługę już od łona, abym przyprowadził do niego Jakuba, a choćby Izrael nie był zebrany, będę jednak wysławiony w oczach PANA, a mój Bóg będzie moją siłą. I powiedział: To za mało, że jesteś moim sługą, aby podźwignąć pokolenia Jakuba i przywrócić ocalonych z Izraela. Dlatego ustanowię cię światłością dla pogan, abyś był moim zbawieniem aż do krańców ziemi. (Izajasza 49:5-6) Cały kontekst Izajasza, ale też innych ksiąg Biblii, nie pozostawia wątpliwości, że to Ojciec jest stwórcą wszystkiego (por. np. Izajasza 40:22; Izajasza 42:5' Izajasza 45:12; Izajasza 48:13; Izajasza 66:2). Przytaczany często fragment z Listu do Kolosan (zobacz więcej) mówi o nowym stworzeniu, a nie początkach fizycznego świata z Ks. Rodzaju. W przekroju całej Biblii, od Ks. Rodzaju do Ks. Objawienia, pojawia się ok. 100 wzmianek, które identyfikują Boga jako jedynego twórcę świata; porównaj np.: Rodzaju 1:7, Rodzaju 1:16, Rodzaju 1:21, Rodzaju 1:25, Rodzaju 1:27; Rodzaju 2:3; Izajasza 45:12; Izajasza 45:18; Izajasza 66:2; Hioba 9:8; Hioba 38:4; Psalm 96:5; Jeremiasza 10:12; Nehemiasza 9:6; Mateusza 19:4; Marka 13:19; Dzieje 7:50; Hebrajczyków 2:7; Hebrajczyków 2:10; Hebrajczyków 3:4; Hebrajczyków 4:3-4 (zwróćmy uwagę, że autor Listu identyfikuje Boga, a nie Chrystusa, jak stwórcę świata, który odpoczywał siódmego dnia stworzenia); Objawienia 10:6; Objawienia 4:11 itd. "Rozciągam niebiosa..." Nawiązanie do pracy twórców bożków, którzy również wykonywali prace manualne celem stworzenia idola. Tymczasem to Bóg Izraela, w przeciwieństwie do twierdzeń innych narodów, tworzy świat, a procesy twórcze nie są opisane językiem naukowym, niedostępnym dla ludzkości przez 99 proc. czasu jej istnienia, ale przy użyciu poetyckich figur retorycznych, jak np. niebo niczym zwój; porównaj: Hioba 9:8; Izajasza 34:4; Izajasza 42:5; Izajasza 45:12; Izajasza 48:13; Izajasza 51:6, Izajasza 51:13; Izajasza 64:1; Izajasza 65:17; Izajasza 66:22; Zachariasza 12:1; podobnie rzecz się ma ze światem np. porównanym do namiotu - lzajasza 40:22; Psalm 104:2. "Niebo i ziemia", czyli cały świat "Ja jestem Stwórca wszystkiego, Ja sam rozciągnąłem niebiosa, sam ugruntowałem ziemię" - autor księgi, opisując stworzenie Boga, posługuje się meryzmem. Wyrażenie "niebo i ziemia" jest popularnym hebrajskim przykładem meryzmu. Ten zabieg literacki przywołuje dwa przeciwległe krańce spektrum danego wyrażenia, z założeniem, że są one zwarte, a także wszystko pomiędzy nimi. Innymi słowy, Bóg stworzył cały kosmos, wszystko, co istnieje 2 Bóg jest stwórcą wszystkiego, czyli całego świata Warto zauważyć, że w Starym Testamencie nie istnieje wyrażenie na "świat" w naszym rozumieniu, stąd użyte w tym wersecie כֹּ֔ל (kol) - wszystko, będące dostępnym autorowi środkiem do wyrażenia stworzenia całego świata; porównaj: Jeremiasza 10:16, Psalm 103:19. 3 Bóg czy Chrystus jako Odkupiciel? Uczniowie na drodze do Emmaus, nie wiedząc jeszcze o zmartwychwstaniu, pełni zwątpienia mówią "A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela (ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ)" (Łukasza 24:21) Tymczasem ten werset Izajasza ("Tak mówi PAN, twój Odkupiciel"; w LXX - ὁ λυτρούμενος σε), jak i inne (Izajasza 41:14 - twój odkupiciel (ὁ λυτρούμενος σε); Izajasza 43:14 - wasz Odkupiciel (ὁ λυτρούμενος ὑμᾶς itd.) identyfikują Odkupiciela z Bogiem. Czy uczniowie spodziewali się, że Bóg umarł i nie odkupi Izraela? Hebrajskie słowo "גָּאַל" (ga'al), które w omawianym przez nas fragmencie Izajasza odnosi się do odkupiciela, bywa też używane do tych, których Bóg wyznacza, by ratowali jego lud, np. anioła (posłańca), który "wybawił Jakuba od wszelkiego zła" (Rodzaju 48:16; por. Psalm 78:35). Boaz, typologiczna zapowiedź Chrystusa, jest również opisywany jako "odkupiciel" (por. Rut 4:14, gdzie Bóg jest uwielbiony, ponieważ sprawił, że pojawił się Boaz). Bóg zapowiada, że "Odkupiciel przyjdzie do Syjonu" (Izajasza 59:20), co ostatecznie realizuje się w osobie Chrystusa, który jako posłany przez Boga realizował Jego plan zbawienia świata (por. Rzymian 11:26 i Psalm 14:7) Ks. Hioba a Ks. Izajasza Uczeni zauważyli powiązania między Ks. Hioba a rozdziałami 40-55 Izajasza. W tym wspomniany powyżej werset o stworzeniu. Oto podobieństwa: Hioba 9:2–12 (por. Izajasza 40:26; Izajasza 44:24); Hioba 12:7–25 (por. Izajasza 41:20); Hioba 16:17 (por. Izajasza 53:9) 4 Przypisy Monotheism and Christology in Greco-Roman Antiquity, rozdział 7. Denise T. Plichta, "Genesis 1–3 in Redemptive History"Theological Lexicon of the Old Testament; Ernst Jenni & Claus Westermann; Reading Job Intertextually, red. Katharine Dell i Will Kynes

a ze pan bog ja stworzyl